Za co kocham coaching jako metodę wsparcia czyli moje osobiste Top 10

Kiedy kilka lat temu odbyłam moją pierwszą sesję coachingową jako klientka wyszłam zachwycona. Nie, że było łatwo czy przyjemnie. Nawet nie było jakoś bardzo inspirująco. W zamian za to było intensywnie, niekiedy niewygodnie i bardzo odkrywczo. Nauczyłam się sporo o sobie i byłam pewna, że nie dotarłabym do tych odkryć sama bez tych mocnych pytań, które usłyszałam. Gotowa do zmierzenia się z moim wyzwaniem. To właśnie wtedy pomyślałam, że ja też chcę tak pracować. Jest kilka takich aspektów w coachingu, które zupełnie mnie urzekają. Dzielę się!

1. Zaufanie w kompletność osoby wspieranej: Istota coachingu! To jedyna metoda wsparcia w rozwoju osobistym i zawodowym, która opiera się na założeniu, że osoba wspierana jest dobra, mądra i ma wszelkie zasoby do podjęcia najlepszych decyzji oraz znalezienia optymalnych rozwiązań dla siebie, potrzebuje jedynie wsparcia by te zasoby odkryć i uruchomić.
2. Symetryczna relacja: Coaching opiera się na równej partnerskiej relacji, nazywanej też koaktywną. Tutaj nie ma mądrzejszych – każda ze stron pełni inne role. Osoba wspierana jest specjalistą/ką od siebie i zobowiązuje się do pełnego zaangażowania w proces zmiany. Coach natomiast odpowiada za stworzenie optymalnych warunków na sesji, aby wydobyć pełen potencjał.
3. Bezpieczna przestrzeń: Kluczową zasadą coachingu jest stworzenie bezpiecznego środowiska do rozwoju (niekoniecznie wygodnego) w pełnej poufności oraz bez osądzania – opartego na zaufaniu. Dzięki temu jest przestrzeń do odsłonięcia się.
4. Poszerzenie perspektyw: Coaching koncentruje się na poszerzeniu perspektywy i spojrzeniu na dany temat z różnych stron. Fajne bo tego najczęściej nam brakuje by z większą świadomością móc dokonywać swoich wyborów czy podejmować działanie.
5. Postawa niewiedzy: Coaching opiera się na akceptacji stanu „nie wiem”, który jest pożądanym punktem wyjścia. „Nie wiem” nie jest komfortowe, ale warto spojrzeć na to jako zachętę do zatrzymania, poszukiwania i odkrywania odpowiedzi. Coach nie wie lepiej. To osoba wspierana jest specjalistą/ką od własnego życia.
6. Uczenie się: Proces coachingowy nie skupia się tylko i wyłącznie na rezultacie, lecz w równym stopniu jest genialnym procesem uczenia się, np. tego jakie nasze działania przyczyniają się do życia w zgodzie ze sobą. Również coach zobowiązany jest do ciągłego doskonalenia się tak aby jak najlepiej mógł wspierać innych.
7. Dynamiczny proces: Lubię myśleć o procesie coachingowym jak o życiu – rzadko jest liniowy od punktu A do B. Nasze cele i działania najpewniej będą zmieniać się w miarę odkrywania nowej wiedzy o sobie. Nic nie jest wyryte w kamieniu 😉
8. Podróż: Coaching aktywuje wyobraźnię i zabiera w takie miejsca, do których trudno dotrzeć samodzielnie, wykorzystując pytania oraz różnorodne struktury, metafory, obrazy. Pomaga nam stworzyć wizję na naszą przyszłość.
9. Holistyczne podejście: W sesji wszystko ma znaczenie. Oprócz wypowiedzianych słów, kluczowe jest także to co niewypowiedziane, np. emocje i sygnały płynące z ciała.

10. Autocoaching: Z czasem osoba wspierana uczy się zadawania sobie mocnych pytań, lepiej rozumiejąc siebie, swoje wartości i pragnienia.

Wszystkie te aspekty sprawiają, że coaching działa jak katalizator, czyniąc proces zmiany bardziej efektywnym poprzez odkrycie i uruchomienie pełnego swojego potencjału oraz regularną pracę w danym obszarze.

Coś Cię zaskakuje w tej liście? Jak to wygląda u Ciebie? Podziel się proszę w komentarzu lub napisz mi nawet krótko w mailu (m.machowska@projektmotylarnia.pl), jestem ciekawa Twojego doświadczenia z coachingiem!